Już prawie rok minął, kiedy to mieszkamy w Będzinie. Ja i mój Mąż.
Na pozór wszystko wygląda uroczo - dom, ogród, mnóstwo miejsca na wiosenne i letnie grille, niby żyć nie umierać.
To nie jest jednak moje miejsce na ziemi. Odkąd pamiętam zawsze chciałam mieć spore mieszkanie o wyjątkowo funkcjonalnym układzie w interesującej okolicy. W zasadzie im bardziej 'osiedlowo', tym lepiej - dużo sklepów, ludzi, może jakiś park czy mini las.Zawsze mówiłam, że chcę mieszkanie i tego poglądu nie zmienię. Nie zmieni go też żadne drzewko, żaden kwiatek w ogrodzie, czy grill.
Ile się trzeba namordować sadząc byliny, albo bieląc drzewka na wiosnę, o koszeniu w letnie przedpołudnie trawy, której woń dla mnie alergika jest nie do wytrzymania, już nie wspomnę. Teraz po pierwszej spędzonej tu zimie stwierdzam, że nigdy więcej. Niezliczona ilość przerzuconego śniegu, machania łopatą jak na akord, wylane hektolitry potu i nerwów....Wszystkim tym pracom porządkowym mówię stanowcze nie!
Wśród naszych znajomych są zwolennicy domów. Wielokrotnie przekonują - choć nie wiem po co - że to takie piękne i oczyszczające, że mieć coś swojego to podstawa. A ja wolę mieć swoje mieszkanie, z balkonem, na którym będę miała swój symboliczny mały ogródek...
Prawdą jest że krowa nie zmienia i prawdą jest również że życie to sztuka kompromisów, zazwyczaj dążymy do tego czego nie mamy, tesknimy za tym co w danej chwili jest poza naszym zasięgiem. Denerwuje nas codzienność wyolbrzymiamy sami dla siebie problemy, podświadomie skrywająć niedogodności kryjące się pod innymi kierunkami... taka już nasza natura. Jedno jest w tym wszystkim bardzo ważne: sztuka równoważenia we wszystkim co nas otacza i w relacjach tych którymi sie otaczamy
OdpowiedzUsuń